Rozdział 2

      Niewiele robiło wrażenie na Shai od czasu, kiedy skończyła dziesięć lat. Czasami miała wrażenie, że widziała tyle dziwnych rzeczy, że nic jej nie zdziwi. Problem w tym, że nie miała pojęcia co podobno widziała. Zawsze miała bujną wyobraźnię, nie patrzyła świat jak wszyscy tylko wyobrażała sobie niestworzone historie. Jej mama twierdziła, że jest po prostu jedną z tych osób, które mają tyle szczęścia, że nie muszą żyć zwykłym, szarym życiem bo sami z siebie widzą coś magicznego. Teraz zastanawiała się czy po prostu jej mózg nie zapełniał pustki, która powstawała przez niedostrzeganie prawdy o świecie, własnymi wymysłami. Może też dla tego tak łatwo nie popadała w zachwyt. Ale kiedy Alec, bo w końcu udało jej się dowiedzieć, jak chłopak ma na imię, wprowadził ją do biblioteki oniemiała.
     Pomieszczenie było jak na jej gust ogromne, kilkadziesiąt razy większe niż biblioteka szkolna. Oczywiście ona sama, jako urodzona socjopatka z zamiłowaniem do książek, które nie irytowały jej jak rówieśnicy, była wręcz zachwycona. Z takim zapleczem mogłaby resztę życia spędzić mając w głębokim poważaniu cały wszechświat! Oczywiście poza dostawcami pizzy. Oni otrzymywali od niej rozgrzeszenie, a może nawet i więcej... Tak, gdyby nie to, że jednak posiadała jakiś rozum czciłaby ich jako cudowne bóstwa dostarczające jej to wielkie dobro jakim jest duża pizza z szynką i pieczarkami.
     Rozejrzała się po pomieszczeniu nadal ściskając w dłoniach resztki swojej czarnej kurtki. Zdążyła sprawdzić, że koperta od mamy nadal tam jest, cała i zdrowa o ile koperta mogła być zdrowa bądź chora. Biblioteka miała kolisty kształt, sufit zwężał się ku górze, a wzdłuż ścian ciągnęły się półki zastawione książkami. Shai miała wrażenie, że są ich tysiące i wszystkie ją wołały. Podłoga była z wypolerowanego drewna, a w niej... Tak, wzór z kamieni półszlachetnych, szkła i marmuru. Nie wiedziała co przedstawia. Na środku pomieszczenia stało masywne, dębowe biurko. Blat utrzymywał się na plecach rzeźbionych aniołów o złoconych skrzydłach. Za nim siedziała szczupła kobieta koło czterdziestki o czarnych włosach związanych ciasno z tyłu głowy.
     Zaczynało do niej docierać, że powoli wchodzi w zupełnie nowy, inny świat. Czy to nie było to, czego zawsze chciała? Dostać dowód na to, że rzeczywistość nie jest jedynie szara i nudna, to było jej największe marzenie. A teraz stała w wejściu do pomieszczenia pełnego książek, które mogły jej opowiedzieć o tym świecie. Nie miała pojęcia jak powinna się zachować. Większość ludzi bałaby się. Ona się bała, zeszłej nocy, kiedy ścigały ją demony. Teraz była jedynie zaciekawiona i oszołomiona. Wiedziała tyle, że to miejsce nazywa się Instytutem, oczywiście wszystko dzięki niezwykłej uprzejmości Jace'a. Ale czemu jej matka ją tu przysłała? Czemu ścigało ją tyle demonów? Nie chciało jej się wierzyć, że jej matka wyjechała tak z dnia na dzień, mówiła, że dopiero za jakiś czas... Nie zostawiłaby jej, nie było takiej możliwości!
     Zacisnęła mocno dłonie na kurtce. Przez jedną chwilę miała wrażenie, że nie może oddychać, jakby coś zacisnęło się wokół jej płuc. Wmawiała sobie, że mama nie zostawiłaby jej, a jednak była zupełnie sama w nieznanym miejscu, niedawno uciekała przed przerażającymi stworzeniami, chcącymi ją zabić, a Arianne zniknęła.
     Nie stali długo w wejściu. Alec zaraz ruszył przez bibliotekę, a ona poszła za nim stawiając niepewne kroki. Najwyżej kilkanaście minut temu była w izbie chorych, a wydawało się, że upłynęły wieki odkąd wyszła z Alekiem. Całą drogę do biblioteki czas się ciągnął, ale teraz kiedy w końcu tu dotarli niebezpiecznie przyśpieszył. Czuła przez materiał kopertę, która wydawała się teraz parzyć jej palce, ale ona nie potrafiła się zmusić do zmienienia położenia dłoni. Ta przeklęta koperta była jedyną rzeczą, która teraz w jakiś sposób spajała jej życie w niestabilną całość. Była dowodem na to, że nie śni, że matka jednak o niej pomyślała. A potem stanęła obok Aleca przed biurkiem z wielką pustką w głowie.
     Nie wiedziała co robić, jak się zachować, co mówić. Dawno nie miała takiego problemu. Najczęściej wiedziała co ze sobą zrobić, ale teraz wszystko wywracało się do góry nogami. Nie była nikim więcej niż szesnastoletnią, zagubioną i wystraszoną dziewczyną, której życie zaczynało się rozsypywać. Mogła jedynie stać i wpatrywać się w rozdarcie na skórzanej kurtce, które było pamiątką po pazurze... Nie wiedziała co to było.
      Alec coś powiedział, ale ona nie słyszała. Odwrócił się i rzucając jej krótkie spojrzenie intensywnie niebieskimi oczami odszedł. Uniosła głowę i dopiero teraz dostrzegła podobieństwo między nim, a kobietą za biurkiem. Nie trzeba było jej mówić, że to jest jego matka. W Instytucie nie widziała nikogo poza Jacem, Alekiem i kotem, nie było innej możliwości.
- Nazywam się Maryse Ligthwood. - Odezwała się kobieta, który dla Shai wydawał się wiecznością, chociaż minęło zaledwie kilkadziesiąt sekund. - Kieruję Instytutem.
- Shailene Ravenscar. - Przedstawiła się dziewczyna mając nadzieję, że nie zabrzmi żałośnie jak zagubiona dziewczynka. Pani Lightwood kiwnęła głową i wskazała jej fotel niedaleko biurka.
- Miło cię poznać. Usiądź, wydaje mi się, że czeka nas długa rozmowa, a ty masz za sobą długą noc. - Powiedziała Maryse łagodnym, ale twardym tonem.
     Shai posłusznie usiadła nadal nerwowo zaciskając dłonie na kurtce. Skarciła siebie za tak głupie zachowanie. Potrafiła stać przed wkurzoną dyrektorką i nawet nie mrugnąć okiem kiedy słuchała kazania na temat jej kolejnego jakże karygodnego występku. (Przecież przypadkowe uwolnienie żab w sali biologicznej powinno być zbrodnią, za którą odpowiada się przed sądem!) Powinna czuć się bezpieczna. Nadal słyszała w głowie głos Jace'a powtarzający się jak jakaś mantra. "Jesteś bezpieczna. Jesteś bezpieczna..." Skoro tak, czemu się denerwowała?
- Naprawdę nie wiem co się dzieje. - Westchnęła próbując skupić wzrok na jednym punkcie.
- Nie oczekujemy tego. Postaram się wyjaśnić ci wszystko, Shailene. Na razie opowiedz jak się tu znalazłaś. - Pani Lightwood przyglądała się jej nieodgadnionym wzrokiem, ciężko było powiedzieć co myśli.
- Mama kazała mi tu przyjść gdyby... Gdyby coś się stało kiedy jej nie będzie, adres był na kopercie. - Odpowiedziała Shai wyciągając z kieszeni kurtki białą, teraz trochę pogiętą i podniszczoną kopertę. Położyła ją na biurku. - Nie otwierałam jej, nie wiedziałam czy powinnam. Mama dała mi ją wczoraj rano. Mówiła, że za kilka dni będzie musiała wyjechać. Czasami tak robiła, chociaż to był pierwszy raz od kilku lat. Nigdy nie mówiła po co, ani dokładnie gdzie, wiedziałam, że do Aleksandrii, ale nic więcej. Wszystko przez cały dzień było normalnie. Po lekcjach zaczepił mnie jakiś facet. Powiedział, że mama musiała szybko wyjechać, a on przyszedł na jej prośbę, żeby mi to przekazać. Wtedy zobaczyłam, że nie ma nóg tylko łapy jaszczurki. Zaczęłam uciekać. Nie potrafię powiedzieć co później się działo. Zgubiłam torbę, pamiętam potwory, gdziekolwiek poszłam jakiś próbował mnie złapać. Potem jakoś trafiłam tu i to wszystko.
     Kiedy skończyła mówić uświadomiła sobie, że patrzy na panią Lightwood szeroko otwartymi oczami. Oddychała płytko i nierówno. W jej głowie rozbrzmiewało wycie i warczenie potworów. I wtedy dotarło do niej, że mogła powiedzieć coś, czego nie powinna. Może nie powinna mówić gdzie jeździła jej matka? Nie powinna podawać tylu informacji. Przecież nawet nie wiedziała kim są ci ludzie.
- To imponujące. Bez żadnego szkolenia nie powinnaś przeżyć nawet godziny, jeżeli ścigały cię demony. Musisz być niezwykle utalentowana albo, w co można wątpić, masz niespotykane szczęście. - Stwierdziła po kilku minutach ciszy Maryse po czym spojrzała na kopertę. - Jeżeli pozwolisz, mogę zobaczyć zawartość?
- Raczej nie jest to do mnie. Gdybym miała to zobaczyć mama na pewno powiedziałaby mi to. - Shai wzruszyła ramionami. Naprawdę ta ciekawska część jej krzyczała, że nie wytrzyma, jeżeli się nie dowie co jest w środku. Próbowała ją uciszyć, ale szło jej jak robienie zadań z matmy - niby coś tam robiła, ale mało wiele z tego wychodziło.
     Pani Lightwood otworzyła kopertę leżącym niedaleko nożem do otwierania listów. W środku była tylko złożona kilka razy kartka zapisana pochyłym, dobrze jej znanym pismem. Maryse wzięła ją do ręki i przejechała wzrokiem po literach napisanych przez matkę Shailene. Dziewczyna cały czas ją obserwowała, a kiedy kobieta szybko złożyła list i odłożyła na bok razem z kopertą zaciskając usta, poczuła się jakby w jej brzuchu zawiązano lodowaty supeł. Coś było wyraźnie nie tak.
- Pani Lightwood? - Odezwała się niepewnie.
- Muszę wezwać Cichych Braci. - Powiedziała Maryse. Shai nie potrafiła stwierdzić czy było to skierowane do niej. Kobieta wstała i skinięciem ręki nakazała jej iść za nią. - Pokażę ci pokój, na razie zostaniesz z nami. Isabelle może pożyczyć ci ubrania, przyślę ją żeby wszystko ci wyjaśniła.
     Shai szła za nią całkowicie zdezorientowana. Co takiego było w tym liście? Czy jej matka naprawdę zrobiła coś strasznego? Czy to z nią było coś nie tak?

~~~

Chyba widać, że lepiej niż pierwszy rozdział co? Od razu zastrzegam, że nie będę dodawać tak często zawsze. Po prostu jakoś tak wyszło, wena jest kapryśna. Staram się częściej pisać w trzeciej osobie, ale dalej mam problem z wplataniem przemyśleń i odczuć bohaterów, jednak przyzwyczajenie do narracji pierwszoosobowej zostaje. Sama nie wiem od czego ten przypływ weny. Skończyłam Diabelskie Maszyny. Umarłam. Mentalnie nie żyję! Bogowie, jeżeli czytaliście to powiedzcie mi czy mieliście tak samo? I hej, jeszcze jakieś 15/14 dni do Miasta Niebiańskiego Ognia po angielsku! Czy tylko ja się boję? ;-; 

Dobra, to jest jakaś nieskładna paplanina.

Jeżeli wyłapiecie jakieś błędy to piszcie, będę poprawiać w miarę możliwości. I pięknie proszę o komentarze. 

Rozdział 1

     Obudziło ją światło słoneczne padające jej prosto na twarz. Ciągle obiecywała sobie, że w końcu namówi kogoś, żeby pomógł jej przestawić łóżko. Zawsze o tym zapominała, a jakże cudowne pobudki porażeniem jej wzroku przez słońce były karą za sklerozę.

     Westchnęła cicho otwierając oczy i usiadła na łóżku odgarniając z twarzy włosy w kolorze jasnego nieba. Najchętniej zostałaby pod ciepłym kocem i spała, ale niestety, trzeba było iść do szkoły. Kolejne osiem godzin spędzi w klasach pełnych innych uczniów, z których większość skróciłaby o głowę. Czy to normalne, że w otoczeniu zwykłych osób w jej wieku budził się w niej instynkt mordercy? 

     W końcu, po kilku długich minutach walki z własnym lenistwem zwlekła się z łóżka i wyciągnęła z szafy ubrania. Oczywiście najpierw pół zawartości półek musiała na nią wypaść bo po co układać ciuchy? Wystarczy je gdzieś upchnąć. Cudownym trafem ubrała się w niesamowicie krótkim czasie i po dziesięciu minutach wyszła z pokoju ciągnąc za sobą torbę z książkami. Rozbudziło ją głośne, oburzone miauczenie. Z opóźnieniem uświadomiła sobie, że nadepnęła kotu na ogon. 

- Syriusz... Przepraszam. - Westchnęła schylając się, żeby pogłaskać zwierzaka po czarnej sierści, ale ten zasyczał, prychną i zniknął za drzwiami jej pokoju. Zawsze manifestując swojego focha chował się pod jej łóżkiem i prychał z pogardą, za każdym razem kiedy się zbliżała. Koty... 

     Zostawiła torbę w przedpokoju i poszła do kuchni. Chciała tylko wypić herbatę i chociaż na chwilę zapomnieć, że czeka ją kolejne kilka godzin bezsensownej paplaniny o rzeczach, które są jej potrzebne do życia jak smartphone kurze. Pokręciła głową przybita własną "kreatywnością". Zdecydowanie potrzebowała herbaty i weekendu. Na szczęście był już piątek, jutro będzie mogła spać ile jej się zachce! 

- Shailene. - Usłyszała głos swojej rodzicielki zaraz po wejściu do pomieszczenia. Lekko drgnęła i obróciła się w stronę stołu, przy którym siedziała jej mama. Powinna już wyjść do pracy, zawsze rano wychodziła najpóźniej o siódmej. Poza tym mówiła tym tonem, który zawsze oznaczał kłopoty, rzadko go używała, ale kiedy już to robiła sprawa była poważna.

- Jak bardzo mam przerąbane? - Zapytała Shai podchodząc do blatu kuchennego, o który zaraz się oparła plecami. 

     Lekko przekrzywiła głowę w bok i przyglądała się matce z mieszaniną zaciekawienia i strachu. Nic nie zrobiła, ale kto wie czy o czymś nie wiedziała? Ludzie często mieli dziwną przypadłość wmawiania jej, że zrobiła coś, czego nie zrobiła.

- Wcale. Musimy porozmawiać. - Odpowiedziała Arianne kładąc na stole białą kopertę. Shai zauważyła to, jednak ani na chwilę nie odrywała wzroku od matki. Były do siebie bardzo podobne, te same niebieskie oczy, ten sam wzrost, dokładnie identyczne rysy twarzy, Arianne miała włosy w kolorze ciemnego blondu, jej były kiedyś trochę jaśniejsze, do czasu, aż zaczęła farbować je na niebiesko. Jedyną różnicą był kolor skóry, Arianne miała ładną miedzianą karnację, a ona była po prostu blada. 

- I myślisz, że to mnie uspokoi? "Musimy porozmawiać." To zawsze nie wróży nic dobrego. - Westchnęła dziewczyna wywracając oczami.

- Muszę wyjechać. - Przerwała jej Arianne nie patrząc na córkę. Dłonie mocniej zacisnęła na brzegach koperty. - Za kilka dni, nie wiem na jak długo. 

     Shai zacisnęła usta i wbiła wzrok w okno za plecami matki. Od dawna tego nie słyszała. Pięć lat, dokładnie tyle minęło od ostatniego razu. Nie musiała pytać gdzie, zawsze do Aleksandrii. Nigdy nie dowiedziała się czemu ani po co. Nawet nie była pewna czy pytała. To było jak dziury w pamięci, coś się nie zgadzało, zawsze kiedy miało paść to pytanie nagle wszystko się rozmywało, jakby tego nie było. Miała nadzieję, że więcej ten temat się nie pojawi. 

- Jak to nie wiesz? Zamierzasz mnie zabrać albo chociaż powiedzieć po co tam lecisz? - Zapytała w końcu twardo wpatrując się w panoramę Manhattanu.

- To nie takie proste. Jesteś na tyle dorosła, żebyś mogła zostać sama, ale jeżeli cokolwiek by się stało, nieważne co, jeśli zauważysz coś dziwnego, ktoś będzie o ciebie pytał weź to i idź pod adres na kopercie. - Odpowiedziała Arianne nie zwracając uwagi na ostry ton córki i przesunęła kopertę w jej stronę.

- A co tam będzie? - Zapytała dziewczyna przenosząc wzrok na kopertę. 

- Nieważne, po prostu tam idź. 

- Świetnie, jeszcze więcej tajemnic. Zaraz pomyślę, że jesteś w jakiejś mafii. - Westchnęła Shai biorąc kopertę ze stołu.

~~~

    Obudziła się z potwornym bólem głowy. Mało pamiętała z ostatnich wydarzeń. W pierwszej chwili mogłaby przysiąc, że jeszcze minutę temu rozmawiała z mamą, ale mgliście docierało do niej, ze to był tylko bardzo realistyczny sen, a raczej wspomnienie. 

- Myślisz, że żyje? - Usłyszała nieznajomy głos.

- Nie gadaj bzdur. Na pewno nie żyje, przecież wszystkie trupy oddychają. - Odezwał się drugi nieznajomy, chociaż jej wydawał się już bliższy.  "Jesteś bezpieczna." Tak, to ten sam głos. Tylko czy na pewno jest bezpieczna? Wspomnienia docierały do niej powoli, warczenie, żółte ślepia, długie pazury... Ale przecież teraz nikt nie warczał. Tu nie było potworów.

     Jęknęła cicho walcząc z ociężałymi powiekami. Równocześnie spróbowała usiąść, ale przed tym powstrzymała ją silna ręka na ramieniu. 

- Spokojnie. - Znowu ten sam głos. Całą siłą woli otworzyła oczy nie zwracając uwagi na światło rażące ją po tak długim przebywaniu w ciemności. Zobaczyła dwóch chłopaków. Pierwszy, ten który ją przytrzymał, był tym, którego wcześniej prawie wzięła za anioła. Złote włosy, złote oczy i... czarne tatuaże? Zauważyła jeden na szyi znikający pod ubraniem i drugi na jego dłoni przytrzymującej ją za ramię. I blizny, cienkie, ledwie widoczne. Drugi chłopak stał oparty o przeciwległą ścianę. Nawet z tej odległości zauważyła, że jego oczy są niebieskie.

- Gdzie jestem? - Zapytała zachrypniętym głosem. Oparła głowę na poduszce i wbiła wzrok w złotowłosego.

- W Instytucie, powinnaś wiedzieć skoro sama tu przyszłaś. - Odpowiedział odsuwając się od niej.

- Wiem tyle, że zwariowałam. - Mruknęła podciągając się na łokciach. Tym razem nikt jej nie powstrzymał, więc usiadła próbując rozruszać zesztywniałe kończyny. Kiedy marzyła o wyspaniu się nie to miała na myśli.

- Ewentualnie masz Wzrok. - Wtrącił beztrosko złotowłosy.

- Ewentualnie nie mam pojęcia co się dzieje. - Odparła zirytowana nie tyle jego zachowaniem co brakiem informacji.

- Też chcielibyśmy wiedzieć. Musisz wziąć pod uwagę, że przyszłaś tu ścigana przez demona, bez niczego, nawet nie znamy twojego imienia... - Pierwszy raz odezwał się ten niebieskooki. Naprawdę byłoby jej łatwiej gdyby znała imiona.

- Shailene. - Wszedł mu w zdanie ten pierwszy.

      Shai prawie od razu spojrzała na niego marszcząc brwi i poczuła, że naprawdę zaczyna go nie znosić. Znalazł jej legitymację szkolną i teraz od tak ją sobie oglądał!

- Shailene Ravenscar, szesnaście lat, urodzona dziesiątego lipca, zamieszkała na Upper East Side... - Zaczął czytać.

      Nie! Nie wytrzymała. Nie chodziło tyle o jej dane co, o zdjęcie w legitymacji, nienawidziła wszystkich swoich zdjęć do jakichkolwiek dokumentów. Poderwała się z łóżka nie zwracając uwagi na protest swoich mięśni, które jeszcze były zesztywniałe, i rzuciła się w stronę chłopaka.

- Blondynka? - Uniósł brew spoglądając na nią jakby porównywał jej obecny wygląd ze zdjęciem.

- Jace... - Wtrącił się drygi z chłopaków podchodząc bliżej.

- Obecnie niebieska blondynka, jakiś problem? - Odparła zabierając swoją własność.

- Mogliśmy cię wziąć za faerie. - Wzruszył ramionami Jace.

     Nie odpowiedziała mu, wepchnęła legitymację do tylnej kieszeni spodni i rozejrzała się. Zauważyła swoją kurtkę przewieszoną przez oparcie krzesła. Teraz raczej do niczego się nie nadawała z resztą jak cała reszta jej rzeczy. Nie miała ze sobą nic poza tym, co zostało w kieszeniach, była sama...

- Przepraszam. - Powiedziała cicho przysiadając na brzegu łóżka. - Pewnie zrobiłabym to samo... - Dodała.

- Nieważne. - Wtrącił się niebieskooki. - Tłumaczyć się będziesz później. Jace, wezmę ją do biblioteki, ty chyba miałeś inne plany. - Posłał chłopakowi połowiczny uśmiech i skinął na Shailene. - Bierz swoje rzeczy i chodź.

      Chcąc, nie chcąc musiała wykonać polecenie. Z resztą teraz najbardziej zależało jej na tym, żeby dowiedzieć się czegokolwiek. W obecnym momencie jej życie wyglądało jak jedna, nieskładna mieszanka niewiadomych. Potwory, demony, kościoły, dziwni ludzie pod jej szkołą, a wszystko zdawało się krążyć wokół białej koperty ukrytej w kieszeni jej kurtki.

     Wyminęła Jace'a, zabrała resztki swojej kurtki i ruszyła za chłopakiem. Była świadoma, że Jace odprowadza ich wzrokiem.

~~~

Zjebałam, wiem, przepraszam ;-; Nienawidzę pisać tych pierwszy rozdziałów, zawsze wychodzą mi najgorzej. Naprawdę przepraszam, obiecuję się poprawić. Sama nie wiem czy pisać w trzeciej osobie czy w pierwszej. Za pomysł na imię bohaterki dziękuję Dianie. Nie wiem co jeszcze pisać. No to do napisania. 

Prolog

     Drobna ciemna postać stała w deszczu pod drzwiami kościoła. Dziewczyna drżała z zimna, jasne długie włosy przyklejały się jej do podrapanych policzków, po których spływały łzy. Czarna kurtka narzucona na ramiona wyglądała na rozdartą pazurami, ubrania pobrudzone i poobdzierane. A pomyśleć, że jeszcze po południu wszystko było tak, jak zawsze. Tylko, że teraz był środek deszczowej nocy, w zaułkach czaiły się głodne potwory, a ona miała jedynie małą kopertę.
Liczyła sekundy mijające od zadzwonienia do drzwi. Nie wierzyła, że to robi - w końcu w kościele była chyba tylko raz, na wycieczce szkolnej. Tylko, że miała jedynie ten adres, tutaj miała przyjść, chociaż nie wiedziała jak ma jej to pomóc, jej mama chciała, żeby tu przyszła...
     Drzwi otworzyły się z cichym skrzypnięciem, a na jej twarz padła jasna poświata. Uniosła głowę prawie natychmiast i zaparło jej dech w piersiach. Miała wrażenie, że widzi anioła co było kompletnie niedorzeczne. Jednak po tym co już ją spotkało... Chłopak, którego zobaczyła miał złote oczy i blond włosy, a w dłoni... Tak, to był świecący kamień.
- Kim jesteś? - Zapytał bez żadnych wstępów.
- Ja... - Zająknęła się wpatrując się w niego z mieszaniną strachu i rozpaczliwej prośby o pomoc. Czy mogła komukolwiek zaufać? Odkąd wyszła ze szkoły trafiała jedynie na potwory chcące rozszarpać ją na kawałki. Nie mogła w to uwierzyć. Potwory, kościoły, dziwni ludzie mówiący, że znają jej mamę... A może to ona popadała w obłęd? Przecież potwory istniały jedynie w bajkach, nie chodziły po Manhattanie. Wcześniej wszystko było normalne, nudna, szara rzeczywistość, zero cyklopów, wielkich psów, ogrów i innych jeszcze dziwniejszych stworzeń.
     Zamiast odpowiedzieć obróciła się kiedy w tyle usłyszała gardłowe warczenie. Gdzieś za bramą zamajaczyły dwa błyszczące punkty. Żółte ślepia o pionowych źrenicach. Stwór warknął głośniej i kłapnął pyskiem pełnym długich, żółtych kłów.
- Proszę... Ich jest za dużo... - Jęknęła błagalnie. Pisnęła cicho kiedy została gwałtownie wciągnięta przez drzwi do środka. Drzwi zamknęły się prawie natychmiast, a ona znalazła się w chłodnym kościele, a przynajmniej wydawało jej się, że to kościół. Nie zwracała uwagi na otoczenie, wszystko zlewało się ze sobą w jedną wielką plamę składających się z różnych odcieni ciemności, plamy jasnego światła i złotowłosego chłopaka wyższego od niej o więcej niż głowę. Przy plecach czuła zimną ścianę, która pomagała jej ustać. Po policzkach spływały łzy, a ona cała drżała w przemoczonych, podartych ubraniach.
- Jesteś bezpieczna. - Usłyszała jakby zza ściany wody. W głowie jej szumiało i miała wrażenie, że jej mózg zaczął samodzielnie się poruszać. Jęknęła cicho osuwając się na podłogę. Przytrzymały ją silne dłonie blondyna. Były takie ciepłe, że cicho westchnęła.
      Ciemność zaczynała się pojawiać w rogach jej pola widzenia. Już po chwili zaciskała się na niej, dusiła, pozbawiała świadomości. Upadła, a przynajmniej tak jej się wydawało. Ale nie upadła, jej małe bezwładne ciało wylądowało prosto w ramionach Jace'a.

~~~

No to hej wszystkim. Witam na moim kolejnym blogu, ogółem miałam zamiar pisać to na moim ogólnym zbiorowisku ff, ale Diana jest taka przekonywująca, że okazało się, że pół dnia poświęciłam na szukanie szablonu na tą stronę. Brawa dla tej pani! Szablon może ulec zmianie, jeszcze nie wiem. Już teraz może napiszę (da się to nazwać spojlerem? xD), że będzie to crossover z serią Olimpijscy Herosi Ricka Riordana, może się zdarzyć, że wplecie się jeszcze seria Kroniki Rodu Kane tego samego autora, ponieważ nasz kochany wujek Rick już kilka razy dał do zrozumienia, że te światy się przenikają, a ja za bardzo kocham Anubisa.

No to... Czekam na hejty <3